There was an error in this gadget

Saturday, September 14, 2013

Why کیوں

ای خدا تونی انسان کیوں بنایا ؟
میں تم سی عاجزی سی پوچھتا ہون
کیا تو اس فقیرےشہر کو روزے ثواب کے دں سب گناہ معاف کری گا ؟
کیا تو اسی پل بھر کے لیے خدا بنائے گا ؟
اور خود انسان بنی گا ؟
مجھی معاف کرنا گر میں غفلت میں ہوں
مجھ تیری خدائی کا کجھہ پتا نہی
توں کون ہی ؟ یہ اب تک معمہ کیوں ہے ؟
میں نہیں جانتا اس فقیری کا ڈھونگ -ہر ایک لمحہ عذاب ہی
کیا تیری گھر کو بھی کوئی دروازہ ہی؟
میں کہاں تیری رازوں کے چاپی تلاش کروں
ہر ایک راستہ بند ہی
نگاہ دھندلا کی رہ گئی ہی




اے خدا کیا تیرا بھی کوئی خدا ہی ؟
تو کیسی خود بخود ہوگیا ؟
میں تجھ سا کیوں نہیں بنا؟
کیا تو کوئی اور ہی اور میں کوئی اور ہوں ؟
کیا یہ سب کجھ تونی بنایا ہے چھہ دنوں میں ؟
وہ آدم کون ہی ؟
کہیں توں بھیس بدل کر ہم سب کو پاگل تو نہیں کر رہا ہی ؟

The Way of the Soul


For a long time, I lived as a nomad. I was sick of the “civilized” ways of life. I wanted to run away, deep into the land of nowhere. I ended up living in a very small village, far from my home.
I met Chacha at the Shrine of Qalandar Laal Shahbaz in Sehwan. He came to visit the shrine to pay homage to the saint. Food was free at the shrine, and I slept wherever I could find a place in the shrine complex. Chacha saw me there many days, and I also observed him. He came to me one day and asked me who I was and what I was doing there. I told him I couldn’t answer his questions, but I simply wanted to see life through its own realities. He said, “If you have to see life, then you should not sit here, but go and see the world. The world will not come to you--you have to go to the world.”
Chacha offered me an invitation to go and visit his place (the very small village I mentioned earlier), and I accepted. Since I had come to this place, I lived like they lived. They called me Lalo. I became friends with Chacha’s son, Ali Dano. Soon Chacha also referred to me as his son and I lived there as if I were really son. I collected wood from the mountains, I watched the sheep, goats, cows, and camels graze, and I brought water from the nearby ponds. This village was very small. Only teen families lived there. This was not a permanent village. They lived here in winter, and in summer they moved to Khirthar Mountain.
I thought that whoever I had been before, I would not tell anyone about it in the future. Those were such wonderful days that I never thought about my original identity. I thought, “I am Lalo.” At one time, I seriously believed that I would never leave this place, and that I would forget about my other identity. I thought, “I will buy my own goats, sheep, and camels--build a mud and stone house in the mountains, where no one will ever come to identify me.” I thought I would marry a nomad girl from the other side of the mountains, and one day, I would die somewhere in the mountains as an unknown person. But things changed one day. That event later pushed me to go back to the place where I belonged.
It was a sunny day, and I was with Chacha. We had gone to a far-flung area in the mountains towards Baluchistan, because someone had told us that people there wanted to sell a camel. After a day’s journey by foot, we had reached our destination late at night. Village folks told us we should sleep now; they would do the kachari (discussing the details of the visit) tomorrow. In the morning, they offered us milk tea with sugar and breakfast. Chacha mentioned the camel and that he was interested in trading for it. They agreed to give us the young female camel; she was brown in color and just a kid--not very big in size. In exchange, we promised to give them seven goats.
When we came back home, everything was fine. On the second night, though, we found that our new camel was missing. We thought that someone may have stolen it. I went with Ali Dano to find it. Soon, I saw the camel’s hoof-prints on the soil. I called to everyone. Chacha told us to follow him. We went on further, following the hoof-prints. I realized it was the same route we had taken when we purchased the camel.
Suddenly, Chacha spoke in a high, panicked voice, “Everyone should go back.” People were surprised. Everyone left except for Ali Dano and me.
We were silent for a while, but then I asked, “What is the story, Chacha?”
Chacha said, “She went back.”
I asked, “But why?”
He looked at me, and I felt as if his eyes had magnetic forces—magnetic forces that made me look toward him. He was staring continuously into my eyes. Then he said, “Son… everything eventually goes back from where it came. Like this camel…like you…like me…like all those people who are sleeping now in their graves.”
On my second-to-last day in this village, Ali Dano woke me up from the rooftop where I slept every night. Sleeping on the rooftop was one of the most pleasant experiences I had there. Each night we made different objects by making connections between different stars. The nomads’ herds were leaving the village in the early morning. It was still dark, but the nomads’ day had started. Ali Dano offered me milk tea with sugar, Dal Masoor (Red Split lentils) and white rice from the night before. We were sitting around the cholha (cooking place) with Chacha and Chachi.
Chacha said to me, “Bring more wood today, Lalo.”
I asked, “Why, Chacha?”
He said, “Son, you will leave soon, and I don’t know when you will be back. You know Ali Dano is not working well. I am an old man, and I can’t bring wood from the mountains.”
I was silent for a while. I felt the pain of separation, because it seemed like the decision had already been made for me. I knew then that I was going to return to my other life sooner than I had expected.”
“I hold it true, whate'er befall;
I feel it, when I sorrow most;
'Tis better to have loved and lost
Than never to have loved at all”.
Alfred Lord Tennyson's (1809-1892) poem
In Memoriam: 27, 1850

مسیحا مر گیا ہی

مسیحا مر گیا ہی - عیسا مر گیا ہی
میں نی خواب دیکھنا چھوڑ دئیں ہیں -انسان مر گیا ہی
تماشے نُفس ہوس کے سرکس میں کر کر کے میرا ضمیر مر گیا ہی
فرشتی آسمانوں پر کھو گیں ہیں -شہر سارا خوف میں سو گیا ہی
کوئی نہیں جانتا وو کون ہی ؟ وجود بھیڑ میں کوگیا ہی
ایک کفر نے کہا خدا مر گیا ہی
میں سوچ رہا ہوں اس کا مقبرہ کہاں ہی ؟

Sunday, January 13, 2013

And i am Intoxicated

you are drunk
and i'm intoxicated
no one is around
showing us the way home
again and again
i told you
drink less
a cup or two
i know in this city
no one is sober
one is worse than the other
one is frenzied and
the other gone mad
come on my friend
step into the tavern of ruins
taste the sweetness of life
in the company of another friend
here you'll see
at every corner
someone intoxicated
and the cup-bearer
makes her rounds
i went out of my house
a drunkard came to me
someone whose glance
uncovered a hundred
houses in paradise
rocking and rolling
he was a sail
with no anchor but
he was the envy of all those sober ones
remaining on the shore
where are you from i asked
he smiled in mockery and said
one half from the east
one half from the west
one half made of water and earth
one half made of heart and soul
one half staying at the shores and
one half nesting in a pearl
i begged
take me as your friend
i am your next of kin
he said i recognize no kin
among strangers
i left my belongings and
entered this tavern
i only have a chest
full of words
but can't utter
a single one

A peom by Rumi 

Friday, April 27, 2012

Notes from Texas


Notes from Texas
هڪ شهر جي ڳالهه
عبدالحق چانگ

ٽيڪساس ڪيئن آهي؟ اهو سوال دوست فون تي پڇندو هو. ”موسم گرم آهي سنڌ وانگر“ آئون اڪثر ائين چوندو هئس. ٽيڪساس ۾ رهندي مون کان سنڌ جي گرمي وسري ويندي هئي. بس فون تي اگر ڪو پڇندو هو ته گهڙي کن لاءِ احساس ٿيندو هو.
بجلي ڪانهي اڪثر دوست ائين به چوندا هئا.
ڀلا بجلي ويندي آهي؟ نه صرف هڪ دفعو وئي هئي، سو به انهيءَ ڪري جو منهنجي پاڙي ۾ هڪڙي نوجوان شراب جي مدهوشي ۾ بجلي جي ٿنڀي کي ڪار وڃي هنئي هئي.
ڀلا ٽيڪساس ۾ تنهنجي يونيورسٽي ڪيئن آهي؟ ڪلاس روز ٿين ٿا؟ منهنجي يونيورسٽي ٽيڪساس جي گادي واري شهر ۾ آهي پر اتي  ڪلاس روز هلندا آهن.
پوءِ معنيٰ ته اتي احتجاج ڪو نه ٿيندو آهي ڇا ڀلا؟ احتجاج ته اتي به ٿيندو آهي ۽ منهنجي يونيورسٽي ۾ به روز احتجاج ٿيندو آهي پر اهو اڪثر ڪري ڪلاسن جي وقفي دوران يا وري ان وقت تي جو ڪلاسن تي اثر نه پوي.
ڀلا ڪلاس ڪيئن ٿيندا آهن؟ استاد پڙهائيندا آهن؟ ۽ شاگرد پڙهي ايندا آهن؟
ها استاد پڙهي ايندا آهن ۽ شاگرد به محنت ڪندا آهن.
ڀلا تنهنجا ڪي دوست آهن يونيورسٽي ۾؟
ها منهنجا يونيورسٽي ۾ تمام گهڻا دوست آهن ۽ اهي مختلف ملڪن مان آيل آهن. مون کي ته يونيورسٽي ۾ هڪڙي جڳهه تان ٻي جڳهه تي پهچڻ ۾ ڪلاڪن جا ڪلاڪ لڳي ويندا آهن. انهيءَ ڪري اڪثر آئون فائن آرٽس ڊپارٽمينٽ وڃي پڙهندو آهيان. مون کي محسوس ٿيندو آهي ڄڻ ته ازل کان جيئن يونيورسٽي آف ٽيڪساس ۾ پيدا ٿيو هئس ۽ هتي ئي ڪنهن ڪنڊ پاسي ۾ مدفون ٿيندس.
ڀلا هتي ماستر گسائيندا آهن؟
نه بلڪل نه. مون کي ياد نه ٿو پوي پر ڪڏهن ڪو ماستر بيمار هوندو هو ته اهو ڪلاس ڪو نه ٿيندو. پر پوءِ رهيل ڪلاس هر حال ۾ پورو ڪندو هو.
ڀلا هتي جا ماڻهو ڪيئن آهن؟
ماڻهو ماڻهن جهڙا ٿيندا آهن پر مون کي تمام سٺا دوست مليا.
ڀلا ڪو خاص دوست؟
دوست ته ڪافي هئا پر انهيءَ سڀني ۾ مزيدار شخص اليڪس هو. اليڪس ڪمپيوٽر سسٽم ۾ پڙهندو هو. سندس پي رشين ۽ ماءُ جرمني مان ڀڄي ويل يهودي خاندان مان هئي، جيڪي ميڪسيڪو ۾ وڃي رهيا هئا. اليڪس هائوس آف گائيز نالي student coop ۾ رهندو هو. ساڻس گڏ رهندي مون کي اهو محسوس نه ٿيو ته اسان ٻئي ڪي الڳ ملڪن، مذهبن يا روين جا ماڻهو آهيون. هو پڙهائي ۾ تمام گهڻو هوشيار هو ۽ چوويهه ڪلاڪ ئي پنهنجي ڪمپيوٽر تي ويٺو ڪم ڪندو هو. ڪچهري ۾ اهو احساس نه ٿيندو هو ته ڀٽ شاهه تي لياقت فقير سان گڏ ويٺو آهيان يان آسٽن ۾ اليڪس جي گهر. ائين ملڪ، زبانون ۽ ڌاريائپ بلڪل اجنبي احساس لڳندو هو. ڪڏهن ميوزڪ تي، ڪڏهن مذهب تي، ڪڏهن سياست تي گفتگو ڪندا رهندا هئاسين.
 اليڪس ڪڏهن ڪڏهن ڪنهن موضوع تي چڙي پوندو هو. خاص ڪري ته سائنس مذهب کان وڌيڪ جديد ۽ اعتبار جوڳي آهي.
۽ آئون انهيءَ وقت فل ۽ ٽوني کي سڏ ڪندو هئس ۽ پوءِ هو گڏجي ڪو نه ڪو گانو ڳائيندا هئا. اليڪس کي ڪاوڙ وسري ويندي هئي ۽ اسان کان وڌيڪ آواز ۾ گانو ڳائڻ شروع ڪندو هو.
اڪثر روز سياري ۾ گهر جي ٻاهران باهه ٻاري هٿ سيڪندا هئاسين ۽ کلي کلي کيرا ٿي پوندا هئاسين.
پوءِ اليڪس هتي ڪڏهن ايندو؟
الائي خبر ناهي. پر هو هتي شايد نه رهي سگهي. ڇو ته هو مون کي هميشه چوندو آهي ته آئون صرف اتي زنده رهي سگهندس جتي بجلي ۽ انٽرنيٽ هجي پر هتي ته بجلي آهي ڪا نه ته وري انٽرنيٽ ڪٿان هلندو؟
ڀلا اسان وٽ هتي زندگي نارمل ڇو نه ٿي ٿئي؟ يار خبر ناهي.
ڀلا سماج ڪڏهن سڌرندو؟
يار خبر ڪانهي.
ڇو ڀلا توکي خبر ڪانهي؟ تون جو ايترو پڙهيو آهين ڪو ته مسئلي جو حل ٻڌاءِ؟
ڪاوڙ ۽ بيوسي مان کيس چيم يار پڙهيل لکيل هجڻ ۽ مسئلن جو حل خبر هجڻ سان مسئلو حل نه ٿو ٿئي.
رهندو پڙهيل لکيل ماڻهو آزار ۾ آهي. هتي جيستائين ڪوڙ، ٺڳي ۽ حرفت کان ڪم نه ٿو وٺجي، تيستائين هر شخص توهان کي پاڳل ٿو سمجهي.
ڀلا ٽيڪساس ۾ پڙهيل جو قدر آهي؟
دوست ٻي ته ڪا خبر ناهي پر ايتري ڳالهه ضرور آهي ته ماڻهو ماڻهن سان ڳالهايو پي. هر شخص ٻي جي ڳالهه ٻڌي پي. جيڪو به شخص پڙهيل لکيل هو مون ان جي سماج ۾ عزت ڏٺي ۽ علم جي اهميت جو احساس ڏٺو.
ڀلا ٻڌو آهي ته هو مسلمانن ۽ پاڪستانين کان نفرت ڪندا آهن؟
دوست منهنجي خيال ۾ ٽيڪساس ۾ ڪڏهن به ڪنهن به منهنجو مذهب ۽ قوميت نه پڇي. ۽ هر شخص مون کي منهنجي عمل ۽ ذات جي حساب سان سڃاڻيندو هو. هتي مون ڪڏهن به اهڙي قسم جي ڳالهه محسوس نه ڪئي.
مون کانئس پڇيو ڀلا هتي ته سڀ مسلمان آهن پوءِ جهيڙا ڇا لاءِ؟ هن مون کي ڪو به جواب نه ڏنو ۽ آئون سندس منهن ڏانهن تڪيندو رهيس.
فائن آرٽس لائبريري کان ايندي آئون يونيورسٽي جي پنجاهه هزار شاگردن کي ڏسي اڪثر حيرت ۾ پئجي ويندو هئس. هر شخص پنهنجي دنيا ۾ گم ۽ خيال جو شهري لڳندو هو.
هڪ دفعي ڪيفي ميڊيچي وٽ اليڪس کي ڏٺم. اليڪس ڊڪندو آيو. چيائين هتي ڇا پيو ڪرين؟
چيم روڊ تي ايندڙ ويندڙ بسن جا نمبر پليٽ پيو ڏسان. کلي چيائين هل ته پوءِ سائيڪلنگ ڪيون. پوءِ وسندي مينهن ۾ سڄو آسٽن گهمياسين.
واپسي وقت اليڪس پڇيو گهڻا نمبر پليٽ ڳڻيئي؟ چيم ياد ناهي.
چيائين مزو وٺ دوست- باقي سڀ ڪجهه فاني آهي.
haq.chang@gmail.com
 
 

Monday, January 9, 2012

First Strike

32 Matches
Strike On Box Matches 

+

 

تیری ماچس  کی  ڈبیا میں
وہ بتیس تیلیاں -- کیا اس شریرکی سرد خانی کو حدت دے سگی گی ؟
وہ کالی روڈ پہ دھنسا ہوا سنہری تالا-- اس  کی  چابی  وہ  گم ہونی   والی گلی  میں تلاش کرتی رہی-- 
ہاں مگر یہ کیسے ممکن ہی کہ وجود کی دروازے  کی چابیاں یونہی سڑکوں پہ بکھری سی ملیں-----
ہاں مگر جیسی نہ تم ہم سی ملے
ہاں مگر جیسی نہ  ہم تم سی  ملے--
کیا یہ سچ نہیں کہ محبت سورج  کی طرح سب کی لیے ہی ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
ہاں مگر کون سمجتا ہی یہ چھوٹی سی باتیں اس بڑی
سی  سنسار  میں !!!
ہم تو پاگل ہیں -- مگر -ہوش والو زرا یہ تو بتاو یا الہی   یہ ماجرا کیا ہی ---

کیا ہونا وجود کی  اکیلی سمندر میں اک بٹکتی  سی کشتی کا نام  ہی ؟؟؟؟
کیا اب کی  بار ہم   مل کی نہیں بچھڑیگیں --؟

بس اک یہی سوال ہی -----------

-کہ  بکھرتی وقت میں  جانی  کیا کچھ  بکھرتی  والا ہی  !!!!!
  بس  یہی  اک یہی ڈر ہی ورنہ سب خیر ہی  !!!!!!


+

Caution : Close box Before Striking
(:= :) :( =:)
(:= :) :( =:)(:= :) :( =:)(:= :) :( =:)